Krótka składnia

Krótka składnia

W węźle Code Block dostępnych jest kilka podstawowych metod o krótkiej składni, które znacznie ułatwiają zarządzanie danymi. Podstawy zostały szczegółowo omówione poniżej. Wyjaśniamy też, jak za pomocą tej krótkiej składni można tworzyć dane i stosować do nich zapytania.

Typ danych	Standard dodatku Dynamo	Odpowiednik w węźle Code Block
Liczby	!	!
Ciągi	!	!
Sekwencje	!	!
Zakresy (przedziały)	!	!
Pobierz element o indeksie	!	!
Tworzenie listy	!	!
Scalanie ciągów	!	!
Instrukcje warunkowe	!	!

Dodatkowa składnia

Węzły	Odpowiednik w węźle Code Block	Uwaga
Dowolny operator (+, &&, >=, Not itp.)	+, &&, >=, ! itp.	Uwaga: „Not” staje się „!”, ale węzeł nazywa się „Not”, aby odróżnić go od „Factorial”
Wartość logiczna True	true;	Uwaga: małe litera
Wartość logiczna False	false;	Uwaga: małe litera

Zakresy i sekwencje

Metoda definiowania zakresów i sekwencji może zostać zredukowana do krótkiej składni. Poniższa ilustracja przedstawia składnię „..”, która umożliwia definiowanie listy danych liczbowych za pomocą bloku kodu. Po zaznajomieniu się z tą notacją tworzenie danych liczbowych jest bardzo wydajnym procesem:

!

1. W tym przykładzie zakres liczb zostaje zastąpiony podstawową składnią węzła Code Block definiującą beginning..end..step-size;. Liczbowo będzie to: 0..10..1;

2. Warto zauważyć, że składnia 0..10..1; odpowiada 0..10; Wielkość kroku równa 1 jest domyślną wartością w krótkiej składni. Dlatego 0..10; daje sekwencję od 0 do 10 o kroku 1.

3. Przykład Sequence jest podobny, ale do ustawienia 15 wartości na liście używamy znaku „#” zamiast listy do 15. W tym przypadku definiujemy: beginning..#ofSteps..step-size: Rzeczywista składnia dla tej sekwencji to 0..#15..2

4. Używając znaku „#” z poprzedniego kroku, umieścimy go teraz w części „rozmiar-kroku” składni. Teraz mamy zakres liczb (Number Range) od początku „beginning” do końca „end” z ustalonym rozmiarem kroku „step-size”, co powoduje równomierne rozmieszczenie wartości między dwoma punktami: beginning..end..#ofSteps

Zakresy zaawansowane

Tworzenie zakresów zaawansowanych pozwala na łatwe korzystanie z listy list. W poniższych przykładach wyodrębniamy zmienną z notacji zakresu głównego i tworzymy inny zakres tej listy.

!

1. Tworząc zakresy zagnieżdżone, porównaj notację z „#” z notacją bez tego znaku. Zastosowanie ma ta sama logika co w zakresach podstawowych, choć rozwiązanie jest nieco bardziej złożone.

2. Możemy zdefiniować zakres podrzędny w dowolnym miejscu w zakresie głównym i możemy też używać dwóch zakresów podrzędnych.

3. Sterując wartością „końca” w zakresie, tworzymy więcej zakresów o różnych długościach.

W ramach ćwiczenia logicznego porównaj dwie wersje krótkiej składni i spróbuj przeanalizować, w jaki sposób zakresy podrzędne i notacja # wpływają na wynik na wyjściu.

!

Tworzenie list i pobieranie elementów z listy

Poza tworzeniem list za pomocą krótkiej składni możemy również tworzyć listy na bieżąco. Te listy mogą zawierać szeroki zakres typów elementów i można stosować do nich zapytania (należy pamiętać, że listy to także obiekty). Podsumowując: blok kodu pozwala tworzyć listy i stosować zapytania o elementy z listy za pomocą nawiasów kwadratowych:

!

1. Szybko twórz listy za pomocą ciągów i stosuj do nich zapytania, korzystając z indeksu elementu.

2. Twórz listy ze zmiennymi i stosuj do nich zapytania za pomocą notacji krótkiej składni zakresu.

Zarządzanie z listami zagnieżdżonymi jest podobnym procesem. Pamiętaj o kolejności listy i o korzystaniu z wielu zestawów nawiasów kwadratowych:

!

1. Zdefiniuj listę list.

2. Zastosuj zapytanie do listy za pomocą notacji z jedną parą nawiasów kwadratowych.

3. Zastosuj zapytanie do elementu za pomocą notacji z dwiema parami nawiasów kwadratowych.

Ćwiczenie: powierzchnia sinusoidalna

Pobierz plik przykładowy, klikając poniższe łącze.

Pełna lista plików przykładowych znajduje się w załączniku.

20KB

Obsolete-Nodes_Sine-Surface.dyn

Open

W tym ćwiczeniu przećwiczymy nowe umiejętności dotyczące krótkiej składni, aby utworzyć „jajowatą” powierzchnię zdefiniowaną przez zakresy i formuły. W trakcie ćwiczenia zwróć uwagę na to, w jaki sposób używane są blok kodu i istniejące węzły Dynamo: blok kodu jest używany do złożonej obsługi danych, natomiast węzły Dynamo są rozmieszczone wizualnie w celu zapewnienia czytelności definicji.

Rozpocznij od utworzenia powierzchni przez połączenie powyższych węzłów. Zamiast używać węzła number do zdefiniowania szerokości i długości, kliknij dwukrotnie obszar rysunku i wpisz 100; w bloku kodu.

!

!

1. Zdefiniuj zakres od 0 do 1 z 50 podziałami, wpisując 0..1..#50 w węźle Code Block.

2. Połącz ten zakres z węzłem Surface.PointAtParameter, który pobiera wartości u i v z zakresu od 0 do 1 na powierzchni. Pamiętaj, aby zmienić skratowanie na Iloczyn wektorowy, klikając prawym przyciskiem myszy węzeł Surface.PointAtParameter.

W tym kroku użyjemy pierwszej funkcji do przesunięcia siatki punktów w górę na osi Z. Ta siatka będzie sterować generowaną powierzchnią na podstawie funkcji źródłowej. Dodaj nowe węzły, jak pokazano na ilustracji poniżej

!

1. Używamy węzła Code Block z wierszem: (0..Math.Sin(x*360)..#50)*5;. Krótkie objaśnienie: definiujemy zakres z formułą w jego wnętrzu. Ta formuła jest funkcją sinus. Funkcja sinus przyjmuje w dodatku Dynamo dane wejściowe w stopniach, więc aby uzyskać pełny kształt funkcji sinus, należy przemnożyć wartości x (jest to wejście zakresu od 0 do 1) przez 360. Następnie chcemy uzyskać taką samą liczbę podziałów, ile jest punktów siatki sterującej dla każdego wiersza, dlatego zdefiniujemy pięćdziesiąt podziałów podrzędnych za pomocą instrukcji #50. Na koniec: mnożnik 5 po prostu zwiększa amplitudę przekształcenia, dzięki czemu możemy zobaczyć efekt w podglądzie Dynamo.

!

1. Mimo że poprzedni węzeł Code Block działał dobrze, nie był całkowicie parametryczny. Chcemy dynamicznie sterować jego parametrami, dlatego zastąpimy wiersz z poprzedniego kroku wierszem (0..Math.Sin(x*360*cycles)..#List.Count(x))*amp;. Daje to możliwość zdefiniowania tych wartości na podstawie wejść.

Zmieniając suwaki (w zakresie od 0 do 10), otrzymujemy interesujące wyniki.

!

!

1. Transponując zakres liczb, odwrócimy kierunek fali kurtynowej: transposeList = List.Transpose(sineList);

!

1. Po dodaniu wartości sineList i transposeList uzyskujemy zniekształconą „jajowatą” powierzchnię: eggShellList = sineList+transposeList;

Zmienimy wartości suwaków określone poniżej, aby zmniejszyć zniekształcenia tworzone przez ten algorytm.

!

Na koniec zastosujmy zapytania do wyodrębnionych części danych za pomocą węzła Code Block. Aby ponownie wygenerować powierzchnię za pomocą określonego zakresu punktów, dodaj węzeł Code Block powyżej między węzłami Geometry.Translate i NurbsSurface.ByPoints. Będzie on zawierać wiersz tekstu: sineStrips[0..15..1];. Spowoduje to wybranie pierwszych 16 wierszy punktów (spośród 50). Po ponownym utworzeniu powierzchni widać, że wygenerowaliśmy wyodrębnioną część siatki punktów.

!

!

1. W ostatnim kroku, aby uczynić ten węzeł Code Block bardziej parametrycznym, będziemy sterować zapytaniem za pomocą suwaka o zakresie od 0 do 1. W tym celu dodamy ten wiersz kodu: sineStrips[0..((List.Count(sineStrips)-1)*u)];. Może to wydawać się skomplikowane, ale ten wiersz kodu pozwala szybko przeskalować długość listy do mnożnika z zakresu od 0 do 1.

Wartość 0.53 na suwaku powoduje utworzenie powierzchni tuż za punktem środkowym siatki.

!

Zgodnie z oczekiwaniami wartość 1 na suwaku tworzy powierzchnię z pełnej siatki punktów.

!

Przyglądając się wykresowi wizualnemu, możemy wyróżnić bloki kodu i przejrzeć ich poszczególne funkcje.

!

1. Pierwszy węzeł Code Block zastępuje węzeł Numer.

2. Drugi węzeł Code Block zastępuje węzeł Number Range.

3. Trzeci węzeł Code Block zastępuje węzły List.Transpose, List.Count i Number Range.

4. Czwarty węzeł Code Block stosuje zapytania do listy list, zastępując węzeł List.GetItemAtIndex.